Maximiliaan Derawijde

I moved...

2006-02-07T23:11:00.000+01:00

... to another website, that I hope to finish soon:

klik hier!

Ethiek in het aanschijn van de crematoria

2005-12-14T12:17:00.000+01:00

Wat is de dood eigenlijk waard in het licht van Auschwitz? Paul Steinberg vertelt in zijn relaas over het kamp dat hij na de bevrijding nooit meer in staat was tot respect, medelijden of zelfs maar aanwezigheid (op begrafenissen) met betrekking tot de doden. De dood werd door Auschwitz niets meer dan een futiliteit. Het lijden en de stank van de lijken maakten in die mate deel uit van het dagelijkse leven zodat enige koppeling tussen moraliteit en individu verdween. Leven bestaat op zo’n moment uit weinig meer dan over-leven. En dat is wat Steinberg instinctief zeer snel leerde te begrijpen nadat hij in een beestenwagon het kamp was binnengereden.
Eerder in zijn boek had Steinberg (naar wie Primo Levi nog verwezen heeft in zijn boek “Is dit een mens?”) aangegeven dat eerst het gevoel, nadien het denken en tenslotte de mens zelf het moeten afleggen in de waanzin van het concentratiekamp. Wie dan nog het geluk kende te kunnen overleven, kwam niet zelden thuis in een samenleving die niet meer de zijne was. Voordien uitgespuwd, verworpen en (bijna) vernietigd, nadien terug het moeizame eten, de reis terug naar verloren vrienden en familieleden. Maar ook misschien een reis terug naar de samenleving die zichzelf van haar meest hardvochtige zijde heeft laten zien. Probeer in zo’n situatie maar eens met vertrouwen je eigen leven opnieuw op te pakken.
Het is best cynisch om te beseffen dat er uiteindelijk geen keuze meer overblijft. Na de bijna-doodervaring ontstaat er een nieuw soort van levensdrang, al kan ik me moeilijk inbeelden hoe zo’n drang er in die specifieke situatie uitziet. Langs de ene kant maar nipt een overlever, maar anderzijds ook heel erg dood. Waar vindt zo iemand nog een plaats?
Aan de oppervlakte gaat het leven uiteindelijk gewoon verder, maar Levi’s zelfmoord tientallen jaren na zijn bevrijding doet vermoeden dat de eenzaamheid van het kamp uiteindelijk toch het pleit wint. Ook Steinberg zelf geeft de indruk dat hij tijdens het schrijven van zijn zeer leesbare boek de totale onzin van het hier en nu besefte. Hoe kan het ook anders, als het verleden terug naar het heden wordt gesommeerd, in de hoop dat de toekomst bespaard blijft van dezelfde feiten. Wat is nog de zin van Hans Memling en het Lam Gods, twee iconen die door Steinberg werden bezocht tijdens het schrijven van zijn boek? In het licht van Auschwitz blijkt het leven evenveel waard als de dood.

Paul Steinberg: Bokswedstrijd. Overleven in Auschwitz. Wereldbibliotheek 2001

2005-10-27T09:39:00.000+02:00

De moeite waard om te lezen
(uit Deaf Way II Anthology, 2000)

Solo Dining While Growing Up

When my family sat down at the dinner table

There was always
a lot to eat from corner to corner

There was always conversation
between forks and spoons

There was always conversation
between glasses and cups

There was always conversation
between napkins

There were always
empty plates and empty bowls

But the knife that laid between them all-
from mouth to ear-
from mouth to eye-

cut me off.

-Curtis Robbins-

Het is druk geweest...

2005-10-11T14:45:00.000+02:00

...maar binnenkort komen de pennenvruchten terug.

Yours sincerely,

Max

het verleden van een huis

2005-07-16T00:31:00.000+02:00

Deze muren, het geheugen waar dit huis in woont,
het spel van flauw behangsel op de keukendeur.
De hond ligt aan het raam. De zon verdwijnt.
Hoeveel levens werden hier als kind verschoond?

Deze houten vloeren kraken. De schemer valt
bij elk geluid een beetje meer. Mijn ritme als de tijd
van generaties. Hoeveel zonen hebben hier
hun vaders beschaamd?

Het dak hield nacht en ontij tegen. De ramen
keken op de regen neer. Daar zit ik dan.
Geslagen en vermoeid. Het verleden
vult de kamers met geesten. Wie hier ooit was,
is nu weer hier.
Ooit ben ik deel van hen die vroeger waren.

Max, 15/07/2005

Requiem

2005-07-09T21:08:00.000+02:00

Het heeft een dikke maand geduurd voordat ik weer de pen heb opgepakt. Eerst waren er examens (niet dat ik veel gedaan heb, maar soit, mijn diploma is alleszins binnen), ergens tussen deze hersenbrekende uren door kwam mijn vriendin voltijds het bed met me delen. Nu ja, volnachts, toch, want overdag hebben we wel wat beters te doen. De volledige X-files-series op DVD bekijken, bijvoorbeeld. Ik amuseer me er dik mee, al druipt het jeugdsentiment wel eens veel erg van de schermen. Of beeld ik mij dat alleen maar in, en creeër ik dat waanidee? Alleszins, het is leuk kijken.

Minder leuk was dit: de voorbije vier dagen heb ik drie doden gezien. Al is "doden" nogal een relatief begrip in dezes: ik zag ook dode muggen, vliegen en een platgereden kikker. Maar hier gaat het over twee paarden en een kind (waarom rekenen we een paard wel als "dood" in ons volle besef, en zoveel andere dieren niet?). Alledrie slachtoffer van een trein. Eén paard werd overreden door mijn eigen trein Mechelen-Gent, en diens maatje (of was het zijn vriendin?) nadien geëlectrocuteerd door de stroom die door de machinist op de sporen werd gelegd. Voor de veiligheid, zeker? Maar de twee paarden op een vijftal meter van je zien liggen, terwijl het ene paard een dikke minuut voordien nog voorbij mijn raam was gelopen...

Een paar dagen later was ik gehaast. Op tijd ergens moeten zijn, je kent het wel. En die trein bleef maar staan. Eerst in het station, dan in het midden van niks. En er zijn in België niet veel plaatsen waar er echt "niks" lijkt te zijn. Dan zet de trein zich opnieuw in beweging. Een zwaailicht is een voorbode van wat gaat komen. Dan nog één, nog één en nog één... het wordt snel duidelijk dat er iets ernstigs is gebeurd... nog half onbewust van dat besef, zag elke reiziger in de trein opeens het witte doek. Met daaronder een lichaam waarvan de contouren verraadden dat het een kind is van een jaar of tien.

Hij of zij zal altijd tien blijven. Omwille van een verloren bal? Een stoer spelletje onder vrienden? Ik denk aan de ouders, en wens ze sterkte.

Max

TaTToo or not TaTToo?

2005-06-07T19:49:00.000+02:00

Er moet me iets van het hart. Ik zit nu al een paar maanden (of neen, eigenlijk een paar jaar, maar de laatste maanden begint het gepieker wel onrustwekkende proporties aan te nemen) te twijfelen of ik al dan niet een tattoo zou nemen. Ik ben er vrij zeker van dat enkele van de lezers van deze blog, en dan vooral een behoorlijk deel van de lezers die me persoonlijk kennen, bij het horen van deze nieuwe informatie achterovervallen. Of nu tenminste toch met hun mond open naar het scherm zitten te staren. Of er al dan niet een zekere massa vocht uit komt, wil ik niet geweten hebben.

Ja, mensen, ik geef het toe. Ik zoek al een hele lange tijd naar een afbeelding van een uil om zo ongeveer (maar niet volledig) in het midden van mijn rug, bijna ter hoogte van de nek, te laten tatoeëren. Waarom een uil? Dit dier wordt binnen de wijsbegeerte gelinkt aan de Griekse Godin Minerva, ook wel Pallas Athene genoemd.

Maar, bangerik als ik ben, vraag ik me daarbij ook altijd opnieuw af wat mijn ouders daarvan zouden denken. Freud zou wel raad weten met zijn pseudo-wetenschap om deze angst te verklaren. Anderzijds: over de meeste van mijn vrienden maak ik me niet echt zorgen: ze moeten me maar nemen zoals ik ben. Over mijn vriendin al helemaal niet, want die heeft er al één. En nog een heel erg mooie ook. Ze heeft zelfs een gat in haar navel. Of net erboven, maakt niet uit.

Soit, ik blijf piekeren. Maar als mensen tussendoor toevallig een zeer mooie afbeelding van een uil tegenkomen, mogen ze hem altijd aan mij doorgeven.

Tot dan zoek ik verder.

Max

berceuse

2005-06-04T23:19:00.000+02:00

jij bent mijn eigen wondertje
een heel klein lief biezondertje
twee blauwe ogen en een neus:
heeft iemand dat al ooit gedaan?

We slapen met jou tussen ons
ademen jou samen als een spons:
die geuren gaan niet meer teloor,
jouw teentjes zijn mij niet ontgaan.

Ik klink welhaast incestueus
als ik nog verder amoureus
jouw lof maar verder blijf bezingen
zoals de meest voldane vader doet...

Je moet me maar vergeven, zoon
dat ik altijd opnieuw aantoon
dat moeder en ik samengingen
in het toen nog witte beddegoed.

(n.a.v. de geboorte van Sam. Aan de gelukkige ouders: proficiat!)

Maximiliaan Derawijde, 04/06/2005

dat heet dan paniek (puberteit bij jongens)

2005-05-31T01:09:00.000+02:00

Dat heet dan paniek:
als jouw ogen na een week
vijf jaar ouder zijn.
En tegelijk ook weten:
volgende week zijn het er tien.

Toen je jong was
kon je nog niet weten
dat de tijd zijn eigen wijzers heeft
en zijn ogen sluit voor nu en dan:
de tijd als eigenwijsheid:
als men groot wordt leert men zien.

Zo sterven jongens ook
in het zesde leerjaar:
meisjes-tijd. En dan die ogen:
vol van pijnlijke verwachting, en later
in de gesloten kamer:
uitzicht op bodempjes van spijt.

Max
31/05/2005

Slaap

2005-05-24T01:03:00.000+02:00

Wij slapen, zij aan zij.
Schouder aan schouder
beadem je mij.

Wij bekijken elkaar,
Met gesloten ogen
zijn wij gewaar.

Speel met mijn lippen
bedek ze met glans.

Adem in mij. Droom ons een kans.

Max
24/05/2005, 1.09

2005-05-13T19:06:00.000+02:00

Zij zit daar,
te wenen om wat ik al weet:
dat wij gelukkig zijn
met elkaar.

Zij heeft de rest
van de wereld niet meer nodig,
zodat ze de dagen
stilletjes verwenst.

Het zijn, zegt zij,
alleen de nachten die leven
in onze eigen, kleine
maatschappij.

In Memoriam

2005-05-10T20:49:00.000+02:00

Op 22 mei 1997 viel Herman dood neer op een terrasje in Lissabon. Murmelend stierf hij in de armen van Anna Enquist die hem toevallig vergezelde op een literatuurcongres aldaar. Herman liet een vriendin na, kinderen, kameraden. Hij liet schrijvers na. Hij liet papier na. Met lettertjes. Of blanco, wachtend op de inkt. Maar allemaal moesten ze het voortaan zonder hem doen.

Kleine lettertjes, kleine gedachten, grote dromen. Wie de verzamelbundel van Herman de Coninck leest, kan niet anders dan concluderen dat hij een monument was. Maar dan wel een monument met oog voor het kleine. Hij was geen man die op zoek ging naar de grote bombast en het ritme van een Neruda (die ook mooi is. zeer mooi. maar toch ook heel anders.). Herman trachtte liever zijn eigen buikgevoel op papier te zetten. Een groot deel van zijn werk heeft dan ook iets autobiografisch, en iets heel erg herkenbaars. Heel lief. Soms kan men aan de taal zien hoe de mens was. Lees je even mee?

Ik geloof niet dat ik het kan:
niet van je houden. Drinken
en je niet kunnen vergeten,
dat kan ik. En iedere dag een beetje
sterven, zodat het tenslotte slechts
een koud kunstje wordt.

Herman had oog voor het hebben, het zijn, het worden. De werkwoorden waar alles in het eerste leerjaar mee begint, en waarna uiteindelijk alles eindigt. En zoals hij, denk ik (want ik weet het niet zeker, ik heb alleen maar dié woorden die volgens hem geslaagd waren), uiteindelijk ook getracht heeft te leven.

Zou hij nog veel geschreven hebben? Vast wel, maar het doet er uiteindelijk niet meer toe. Zijn oeuvre heeft een mensenleven gekost, maar veel meer levens gemaakt. Wie dit ook leest, bedank Herman even voor me, daarboven. Want... wie weet is daarboven wel iets. En ik denk dat hij dat zelf ook wel hoopte. Hoewel voor eeuwig niet meer kunnen sterven me ook niet alles lijkt.

Max

antiekiteit

2005-05-10T01:21:00.000+02:00

Zonet nog wat zitten lezen in een boek van Toon Hermans (1). Want zoals gewoonlijk kan ik ook vanavond de slaap niet echt vatten, ook al word ik morgen op een ontieglijk vroeg uur verwacht voor een serieus filosofisch debat. Tijdens één van de niemendalletjes die door Toon geschreven werd en waar hij een meester in was, heeft hij het over de liefde in een oud hotelletje. Een soort antiekiteit, zo noemt hij het zelf. Het woord deed me denken aan lang vervlogen dagen, toen ik nog jong was, de wereld eenvoudig, en de ouders zoals ze horen te zijn: rotsen in brandingen. Naarmate de jaren verstreken, kwam er heel wat sleet op die rotsen te zitten, maar ze staan er nog steeds. Weliswaar een beetje meer verweerd dan voordien, maar toch. Staan. Er lijken twee categorieën van mensen te bestaan: mensen die een gelukkige jeugd achter de rug hebben, en mensen die niet dat geluk hebben geproefd (of niet lang genoeg om het optimistische wereldbeeld dat uit een stabiele opvoeding ontstaat, met zich mee te dragen).
Het is geen toeval dat de meest pessimistische filosofen niet zelden een beroerde jeugd achter de rug hadden. Schopenhauer (2) had een vreselijk strenge vader en een moeder waar hij een haat-liefdeverhouding mee had. Hun huwelijk trok op niks, en toen vaderlief stierf, was moeder er als de kippen bij om de bloemen (over bloemetjes kon men al niet meer spreken) buiten te zetten. Het heeft Schopenhauer weliswaar materieel nooit aan iets ontbroken, maar emotioneel viel er wel het een en ander op de opvoeding aan te merken. En wat te denken van Kierkegaard, dé pessimist van de 19de eeuw... diens vader was een zwaar devoot man, en besmette zijn zoon met een bijna ondraaglijk schuldgevoel, een groot verantwoordelijkheidsbesef over de wereld. Nietzsche (3) tenslotte... tsjah. Moeten er woorden aan vuilgemaakt worden?

Deze drie man hebben voor een groot deel het gezicht van de moderne wijsbegeerte bepaald. Zij zijn alledrie ongemakkelijk, en hebben de moed gehad om de wereld te beschouwen zoals zij is. Een wereld zonder God en zonder zekerheden. Zou het door hun jeugd komen?

Goedenacht.

Max

Voor wie meer wil lezen:
(1)Toon Hermans. ik heb het leven lief
(2) en (3): zie ook de uitstekende biografieën van Rudiger Safranski

Zomerweer

2005-05-03T08:48:00.000+02:00

Ooit al een marathon gelopen? Die rond 11u begint, als de temperatuur al lichtjes drukkend begint te worden. Op 1 mei, feest van de Arbeid, waarbij mensen vooral zo weinig mogelijk horen te doen? Wie wil (en zo gek is) kan zich volgend jaar inschrijven in Maastricht. Hij/zij moet wel rekening houden met een wel héél erg gevaarlijk parcours. Geen dranghekkens, midden door het stadscentrum, en dat op een moment dat de maandelijkse koopzondag er doorgaat. Ettelijke keren scheelde het geen haar of een compleet uitgeputte masochist zou de grond van net iets te dichtbij gezien en gevoeld hebben, wegens de totale onwetendheid of onoplettendheid van het winkelend volk. Nu ja, het moet zijn dat de Maastrichtse organisatoren er geen benul van hadden dat een marathon bij voorkeur op een veilige manier gebeurt. En daarom de deelnemers tussen winkelende roofdieren zonder veel geduld stuurden. Enkele keren bleven wandelaars nogal ostentatief en met een air van "lopen? hier?! out of my way!" gewoon midden op het parcours staan. Daar sta je dan als deelnemer, je zweetklieren in overdrive. Ik zou hen een klap voor hun kop verkocht hebben. De wandelaars, niet de lopers. Die verdienen alleen maar mijn oneindige respect.

Maar het is niet allemaal slecht nieuws. De nakende zomer zorgt ook voor mooie taferelen. Gent city, citadelpark.

Treurig gedicht...

2005-04-07T01:09:00.000+02:00

... maar vind de hoop.

Vergeet je ogen niet te sluiten,
laat je ademhaling gaan,
Huil de tranen maar met tuiten,
laat je stem maar overslaan.

Laat het allemaal maar lopen,
schreeuw je woede maar goed uit,
je hoeft niet langer meer te hopen,
je hoeft niet steeds opnieuw vooruit.

Ween maar om verloren uren,
die je gewoon maar zat te zijn,
waarbij de lege kamermuren,
getuige waren van je pijn.

Je mag je kussens best natmaken,
je hoeft niet langer sterk te zijn,
je mag best schreeuwen van de daken,
gedaan met opgekropte schijn.

Maar het zal banaal aflopen,
het hoeft niet bijzonder te zijn,
het is de tijd die je zal dopen
in glaasjes water gemengd met wijn.

Maximiliaan Derawijde, 01/04/2005

Literatuur met een kleine "L"

2005-03-16T02:18:00.000+01:00

Er gaan zoals altijd heel wat gedachten in me om, maar eigenlijk begint de laatste dagen een nieuw boek een voorzichtige vorm aan te nemen. Ik zou me er niet mee mogen bezighouden: een thesis vraagt tijd en energie, enkele vakken van de moraalwetenschappen zijn het bestuderen waard (en hebben het ook broodnodig), en dan begint zich totaal onverwacht een verhaal te ontwikkelen in dat kluwen van neuronen onder mijn hersenpan. Minimalistisch, verschillende hoofdpersonages en de bijhorende gezichtspunten, ik maak het me weer niet gemakkelijk. Zoals ik bij mijn thesisonderwerp ook heb nagelaten het eenvoudig en overzichtelijk te houden, lijkt het verhaal ook zijn eigen weg te willen gaan, en ik moét meegaan. Anders sterft het verhaal een stille dood, een weg die veel andere, vroegere vertelsels opgegaan zijn, of waarvan ik met zekerheid durf beweren dat ze ergens liggen te wachten tot ze opnieuw opgerapen/opgeroepen worden. Of dat ooit zal gebeuren, is maar de vraag.

Nu ben ik écht moe. Gebeurt niet vaak. Sta me toe mijn tekst dus onafgewerkt op u los te laten.

(het begint eentonig te worden:) slaapwel

max.

Elias Canetti

2005-03-01T00:23:00.000+01:00

Terwijl ik zat te wachten op het einde van een download via een peer2peer-netwerk, heb ik een boek onder het stof gehaald dat ik reeds enkele jaren bezit, maar waar ik eigenlijk nooit echt de tijd voor had genomen om het grondig te lezen. Voordat ik hierop inga, wil ik aan de lezer verduidelijken dat er volgens mij twee soorten boeken bestaan. Ik kan me niet zo meteen twee compleet sluitende begrippen voor de geest halen die volledig de lading dekken, dus stel ik me voorlopig tevreden met luchtig en doorwrocht. Zonder op een expliciete manier een duidelijke kwalitatieve voorkeur voor één van beiden uit te willen spreken, kunnen we zeggen dat luchtig staat voor vrij gemakkelijk leesvoer, waarbij de geest weliswaar geprikkeld, maar niet getormenteerd, niet uitgedaagd wordt. Een doorwrocht boek daarentegen, vraagt energie en inspanning, maar leidt indien het einde bereikt wordt tot een grotere intellectuele (en soms ook emotionele) groei en tevredenheid. Elias Canetti is een schrijver-filosoof die gedachten op papier heeft gezet die ik doorwrocht durf te noemen. Ze vragen rust, stilte, aandacht... en voor de liefhebbers een glaasje wijn en een intieme leeslamp. Door alleen te zijn met sommige boeken, waarvan Canetti's "Pantheon van vergeten dingen" er één is, zoekt men 's avonds geluidloos naar begrip. We proberen te zoeken naar betekenis. Netgenoemd boek is non-fictie, maar evengoed kan fictie dit gevoel van betekenis oproepen door de aanwezigheid van iets onaanraakbaars dat desondanks zeer aanwezig is. Lolita van Nabokov en Ulysses van James Joyce behoren tot deze categorie: intellectueel uitdagend, maar nooit zullen ze je teleurstellen als je er de tijd, de moeite en de wilskracht voor hebt om te zoeken naar de diepere betekenissen achter de woorden.

Canetti, dus. Zijn boek staat vol met gedachten, los op het papier geschreven tussen 1954 en 1971. Alles lijkt lukraak door elkaar gesmeten, maar naarmate de avond vordert, gaat er langzaam een nieuwe wereld open. Zonder dat Canetti het misschien zo bedoeld heeft, daagt hij de lezer uit om méé te denken en eigen concepten te bouwen op basis waarvan we ons eigen wereldbeeld kunnen perfectioneren (voor zover dat mogelijk is, omdat een wereldbeschouwing volgens mij per definitie dynamisch is). Ik kan het dan ook niet laten om de lezer deelgenoot te willen maken van enkele van zijn uitspraken. Kijk verder dan de uiterlijke betekenis, maar ga ervoor zitten. U krijgt er, hoop ik, geen spijt van. Bij mij ontwikkelden zich uit enkele zinnen volledig nieuwe concepten en ideeën. Met dank, Elias.

* Ik wil in mij alles bevatten en toch heel eenvoudig zijn. Dat is moeilijk want ik wil de veelheid niet ongedaan maken, hoezeer ik ook naar eenvoud streef.

* Het gepraat, het wilde gepraat, en alles wordt waar. - Het vooruitzicht der woorden.

* Een man vinden die voor niemand bang is omdat hij niemand goed genoeg heeft gekend.

Goedenavond.

Max

Ode aan...

2005-02-25T12:00:00.000+01:00

Als de dag de nacht opzijzet
en de leeuwerik ontwaakt
en de bergen worden heuvels,
als jouw blik de mijne raakt,

dan speel ik met je tranen,
proef het zilt van je verdriet,
bekijk je gouden engelharen,
en zie wat niemand anders ziet...

Ik doe mijn best jou te doorgronden
en het moment is dan daar:
als de sneeuw licht in het donker
is er niet langer gevaar.

Als je in mijn armen wegkruipt
en jouw benen om mij draait,
als je je spanning kan laten
en je niet langer meer schaamt...

dan is het tijd voor samen praten,
dan is het tijd voor samen zijn.
Dan mag je best wel steken laten,
je zal er niet minder door zijn.

24/02/2005

Je bent de mijne

2005-02-18T13:53:00.000+01:00

Je bent de mijne, zoals de blauwe
dauw zich in de ochtend vasthecht
aan het groen van de bladeren van de varens.
Bij elke zonsopgang kom je, met de zekerheid
van de dag die volgt op de nacht,
en je bevochtigt de lippen van de bladeren.

Als de zon stijgt aan het firmament der dromen
word je zonder zwaarte. Je drijft in de lucht
zoals de engelen samen zijn in scharen.
Je tranen lossen op, de ether maakt plaats
voor gezucht. De wind drijft je mee
in de richting van de maan.

Je bent de mijne.

18/02/2005

Antwerpen, 7/2/2005

2005-02-15T23:06:00.000+01:00

De setlist. Commentaar overbodig, het was zelfs nog beter dan in Rotterdam.

finest worksong
departure
i took your name
animal
outsiders
7 chinese brothers
hi speed train
everybody hurts
aftermath
i've been high
boy in the well
orange crush
i wanted to be wrong
final straw
imitation of life
the one i love
walk unafraid
losing my religion

kenneth
disturbance at the heron house
leaving new york
great beyond
i'm gonna dj
man on the moon

En nu wachten op 3 juli...

Rotterdam, 3/2/2005, 21u10 - 23.10

2005-02-04T19:03:00.000+01:00

Héél erg veel genoten van het concert. Hieronder een verslagje, dat ik ook schreef voor de fansite murmurs.com...

Standing at about 5 meters from the stage, i was watching the Rotterdam Show. I've seen REM in 1995 (Torhout), 1999 (Werchter), 2003 (Amsterdam & Werchter), and this one was, just like the others, a memorable night. Whereas 1995 was the first time that I saw REM, 1999 was special for the (véry wet and rainy) weather in combination with the UP-tour, Amsterdam 2003 because of the intimacy of the smaller venue and the amount of older songs, Rotterdam was special because of the energy during the show. Not only because of the rocking 40'ers called Mills, Stipe, Buck. It was clear that the stage was maybe the best one since the Monster Tour (or the stage was even better). A lot of movement and light, but never in that amount that it would become annoying.
Starting with Finest Worksong, it already was very impressive to see the lights and the background silver sreens make very beautiful colour combinations. The screen above the stage didn't reveal the possibilities of it in the beginning, but during the rocking Departure, the Wake-up Bomb and Animal it became apparent that they didn't want that screen only to help the sitting people see the faces of the band members clear. In case, that screen was a show itself. 4 little Stipes, the cowboyboots of Mike Mills, parts from the Aftermath-videoclip, even lyrics during the 2 anti-war songs I wanted to be Wrong and Final Straw... i think it's clear R.E.M. wanted to give the audience what they deserved... that kind of thing some people call "memorable".
With 8 songs from the new album "Around the Sun" played, it's clear REM considered this show as being part of a promotion tour. It was nice to see the gameplay Mills, Buck, Holsapple, Rieflin and Stringfellow showed with their mimics and their movements, while Stipe was jumping around, trying to seduce the audience like a modern zorro (as he was painted dark blue between his eyebrows and nose). REM is famous because of the integration of older and more obscture songs in their setlist. That makes them a very good live group, for a part because the songchoice will assure that they won't get bored during a show very quick. Maps and Legends, Orange Crush and the given before Finest Worksong aren't very well known by most people of the audience, but even they went crazy together with the hardcore fans (i'm sure that even the sitting people were wild, but sitting is not a very good incentive to dance). And all these people got some of the songs they wanted to hear: the (more obsessive, like me) fans got the older, less well known AND the newest songs, and the rest got Losing My Religion, the finishing touch Man on the Moon, a waving Drive, good old jumper What's the frequency Kenneth, the poppy Imitation of Life and a very intimistic At My Most Beautiful, all interlated with very beautiful effects. Those newest songs included Electron Blue, the story-like High Speed Train, first Around The Sun-clip Leaving New York, Boy in The Well, and The Outsiders, my girlfriends' favourite.
When the lights went on after a two-hour honey-like sweet show with a lot of rock athmospheres, all the energy in my body flew away. R.E.M. came, saw and conquered. They got you by the neck by the first notes, and threw you back after the explosive Man on The Moon. Filled with adrenalin, exhausted and with a smile.

(and i'll see them in Antwerp again. Yeah!)

ik had gewild...

2005-01-31T23:11:00.000+01:00

Al treinende stoot een mens soms op gezichten, die heel droevig, heel blij, heel sprekend kunnen kijken. Af en toe denk ik er een vers bij. Dit vers past bij iemand die eindeloos door het raam staarde, zonder zelfs maar op te kijken. De blik sprak boekdelen in het gespiegel van de ruit. Of ik fantaseer teveel, dat kan ook best.

Ik had gewild
dat je van me had
gehouden.

Dan had ik me nu
niet verplicht gevoeld
bij iemand anders
te zijn.

29/01/05

Talent

2005-01-26T01:04:00.000+01:00

Liedtekst, geschreven ten bate van de nekkanachtwedstrijd, waarbij drie geselecteerde teksten door Vlaamse artiesten zullen worden uitgevoerd in een eigen versie. Ik kon het natuurlijk niet laten om ook een poging te wagen.

Je werd geboren met het talent om te schrijven
de woorden vloeiden als zoete honing uit je hand,
Je deed het om de lege, lange dagen te verdrijven,
als de sneeuw zich spreidde over het hele land

Je woorden werden opgepikt door rijke heren,
die op zoek waren naar nieuw en jong talent.
Je moeder vond het niets, die kapitaalmeneren,
maar je dreef je zin door, door hoogmoed overmand.

Je werd verwend, volgepropt met exquis eten,
de dure restaurants waren je gauw gewend.
Je hoefde niets meer te doen, niets meer te weten,
Met je gedichtenbundel was het goed leven in Gent.

Na enkele maanden van zulk een luilekkerleven,
vonden de grote bazen het wel goed geweest.
Maanden je aan nog meer te produceren,
maar de stilte die je nodig had was er niet meer,

Je had de kracht niet om je te verweren
en de teksten die je schreef hadden geen ziel meer.
Hoewel een writers' block je vroeger nooit kon deren,
vond je je inspiratie ook na lang wachten niet weer.

Je werd dus zonder boe of ba achtergelaten,
en je moeder was ondertussen ook al dood,
Daar zat je dan, alleen en in diepe nood
zonder woorden om de leegte te verlaten.

Je bent dan in je ouderlijk huis gevonden,
doodgevroren na de strengste winter ooit,
Trots op jezelf, had je niet voor eten geschooid,
en de eer verder aan jezelf gelaten.

Ik heb iets met nachten.

2005-01-11T01:04:00.000+01:00

Net als de vorige keer voel ik me ook nu door slapeloosheid overmand, en net als toen tracht ik door het online plaatsen van enkele woorden de slaap dichterbij te lokken. En waar kan ik het beter over hebben dan de voorbije vakantie, die nogal dubbel verlopen is. Langs de ene kant was het zoals altijd zeer aangenaam bij mijn vriendin te zijn (enkele puberbuien van haar kant liefdevol met de mantel bedekkend), maar langs de andere kant lag ik ook een tijdje goed ziek te wezen. In de eerste week was enkel een zware verkoudheid mijn deel, maar meteen na nieuwjaar begon koning griep zijn kop op te steken, en daar lag ik, basta. Maar ik lag er gelukkig niet alleen :)

We zouden ons dringend een keer moeten afvragen of het allemaal wel zin heeft. Of het najagen van de laatste nieuwe koopjes zin heeft. Of je elke dag scheren zin heeft. Of jezelf plamuren ter meerdere eer en glorie van de kritische buitenwereld wel zin heeft. Of de laatste nieuwe CD van U2, de mooiste lichtjes langs de Seine, de woorden die ik nu typ. Of ze allemaal wel zin hebben. Want als puntje bij paaltje komt, is "zin hebben in iets" een luxeproduct, dat niet weggelegd is voor mensen die ziek zijn. Zij willen maar één ding: genezen, en liefst rap ook. Ik ken niemand die er een masochistisch genoegen in schept om bibberend of nat van het zweet zijn dagen door te brengen, in bed of daarbuiten. Ook de slachtoffers van de ondertussen maar al te welbekende tsoenami kunnen ervan meespreken, maar bij hen is het nog heel wat erger.

Wat zitten we eigenlijk te zeuren? Wij genezen. Zij zijn voor de rest van hun leven familieleden kwijt. Of hun eigen leven. De rest van je eigen leven je leven kwijt zijn. Volgens mij heb je het dan niet echt getroffen. En binnen een maand of twee zijn we het allemaal weer vergeten. Ik geef het je op een blaadje, lezer. En we schamen ons er niet eens over. Net zomin als we ons schamen over Darfur en Congo, maar ook over die verkeersagressie van morgen. We zijn allemaal in hetzelfde bedje ziek. Jammer dat we elkaar niet gezonder maken.

Slaapwel, mensen, slaap zacht, en tot de volgende.

23 december, 1u25

2004-12-23T01:31:00.000+01:00

Het is nacht. Morgen word ik bij mijn deerne in Limburg verwacht, en ik kan door mijn opwinding de slaap niet vatten, en het lezen van een stapel boeken schenkt me geen bevrediging of rust. Me dan maar achter mijn klavier gezet om half twee in de ochtend, in de hoop dat de slaap dan vanzelf komt. Van oeverloos gezever wordt een mens namelijk vanzelf weer moe.

Alle gekheid op een stokje: er zijn weinig tijdstippen die ik zo bemin als de nachtelijke uren, wanneer batterijen worden opgeladen en bedden warm worden gehouden door al dan niet bezwete lijven. De nacht is het ideale moment voor retrospectieven en mijmeringen die in de rat race die bij het daglicht hoort, de tijd niet krijgen om zich te ontplooien. Het is niet voor niets dat de beste schrijvers - waartoe ik me niet reken - het zonlicht mijden wanneer ze pen en papier ter hand nemen. Gedachten moeten rijpen, zij moeten gisten en borrelen, en dat kan het beste in een haast religieuze sfeer. Tabaksrook, zachte muziek op de achtergrond, het licht gedimd: de cliché's zijn gekend en worden ook als zodanig gecultiveerd. Wanneer het grootste deel van de bevolking zich in dromenland bevindt, ergens tussen de R.E.M.-slaap en de daaropvolgende fase, draaien mijn hersenen op volle toeren en willen zij de wereld verklaren. Dat is sterker dan mijzelf, en ook sterker dan de wil van mijn lotgenoten die in hetzelfde schuitje zitten. Het is geen kwestie van kiezen voor de slaap en daarbij het denken opzij te leggen. Neen, er is op dat moment geen vrije keuze meer: de zogenaamde keuze wordt bepaald door iets binnenin mijzelf waaraan niet te ontkomen valt. Reeds als kind had ik die aangeboren nieuwsgierigheid naar het "waarom" van de dingen, en uiteindelijk ben ik altijd dat kind gebleven. Waar veel andere mensen onder invloed van de grotemensenwereld hun uiterste best doen om zo snel mogelijk volwassen te worden, heb ik geopteerd voor het kindse in mezelf. Dat was geen bewuste keuze, want het is pas rond mijn 20ste levensjaren dat ik tot dit besef kwam. Waar andere mensen het "waarom" in zichzelf ontkennen en vermoorden, gaat het leven bij mij nooit zijn vanzelfsprekende gang. Bij discussies hou ik me regelmatig afzijdig, onwennig voor wat de "volwassenen" waar ik fysiek toe behoor allemaal vertellen. Ik kan me er zelden in vinden, in hun small talk, en evenmin in hun serieuzere gesprekken. Ik weet niet hoe dat komt, maar het is soms alsof ik mezelf buiten de wereld heb geplaatst.

En wanneer kan een mens zich beter buiten de wereld plaatsen dan midden in de nacht, als iedereen slaapt, behalve de obligate arbeiders van de nacht?

Het is hier stil. En dat is niet omdat ik niet hoor. Het is stil, je kan het letterlijk voelen. En het doet nog goed ook. Jammer dat niet meer mensen kind blijven.

Zoals ik al zei: oeverloos gezwets is goed voor de vaak. Ik ga slapen. Goedenacht.

Wat ik in een vrouw zoek

2004-12-06T21:56:00.000+01:00

Wallen onder haar ogen als ze 's morgens opstaat.
Haar huid: rimpels, gekerfd door haar zacht gewicht
in de bezwete lakens.
Een humeur dat snakt naar verse koffie, en dan nog
snel een sigaret. Twee vormen van warmte
die de verloren nacht moeten doen vergeten.

De kousen die hun weg zoeken naar hun dijen
en de blikken die elkaar op dat moment kruisen:
zij horen daar thuis. Kunst als een gevolg van wellustigheden,
tot het oranje licht van een verdwenen zon zich afzondert
in de kamer. Het bed ligt klaar.

Na een lange dag thuiskomen, en zeggen
"ik heb je gemist". Of het niet zeggen,
maar het wel weten. Samen eten
en over elkaars schouder kijken
naar de muur, waar de lichamen
hun schaduwen verbergen.

apenland

2004-12-03T14:11:00.000+01:00

Prins Filip van België heeft zijn mond opengedaan. Hij kon het niet laten om in een interview met royalty-watcher en Story-hoofdredacteur Louis van Raak zijn ongenoegen te laten blijken over het Vlaams Belang en diens aspiraties om België te doen barsten en een republiek te installeren (bij voorkeur, vanzelfsprekend, met Philip Dewinter als -horror! the horror!- president). In redelijk puberale bewoordingen stelde onze vorstelijkheid dat dat niet zonder slag of stoot zou gaan, maar dat de stoottroepen van het VB eerst onze para annex F16-piloot onder de voet zouden moeten lopen. Wat moeten we daar nu mee? Lachen of huilen, of dieper ingaan op het gebeurde? Ik opteer voor het laatste.

Alle partijen hebben een beetje gelijk, maar de hypocrisie was niet altijd even onzichtbaar aanwezig bij de commentaren die de voorbije dagen onze dag-, week- en maandbladen teisterden. Over de televisie wil ik nog niet eens spreken, wegens te anekdotisch en nog minder genuanceerd. Inderdaad, prins Filip hoort een aura van politieke neutraliteit te onderhouden als toekomstig staatshoofd (want het moest er maar eens van gaan komen dat het VB binnen een twintigtal jaren de premier levert, en dat premier Philip de eed moet gaan afleggen bij koning Filip), en inderdaad, het VB moet niet beginnen lullen als ze zeggen dat Filip zijn mond moet houden. Een partij die de voorbije maanden niets anders deed dan fulmineren tegen het hen zogenaamd aangedane onrecht der muilkorving, moet iemand anders, die eveneens tegen de wet ingaat door zijn mening te geven, niets verwijten, maar integendeel tot de nobele daad der zelfreflectie aangespoord worden, en mag hier geen onderscheid maken naar inhoud. Maar daar beginnen ze niet aan. Fascisme heeft nooit een hoge pet van zelfreflectie opgehad: Hitler heeft rationeel zeer verdedigbare tactische argumenten van zijn generaals (tot ons grote geluk) in de wind geslagen en mede daardoor de tweede wereldoorlog in zijn nadeel zien uitvallen.

Het klopt als Yves Desmet in de Morgen zegt dat als Filip een politieke mening wenst uit te dragen, hij zich maar beter verkiesbaar kan stellen en mag hopen dat hij verkozen wordt. Nog afgezien van het donkerblauwe vermoeden dat dit bij de eerstvolgende federale verkiezingen tot monsterscores voor de prins zou leiden, mogen we ons ook afvragen wat het nut op dit moment is van het feit dat de halve koninklijke familie lid is van de senaat. Als zij geen politieke meningen mogen geven, heeft een zitje in de Senaat (of in eender welk ander parlement) bitter weinig zin, en is het zelfs surrealistisch en absurd. Zeker in de Senaat, in theorie denktank nummer één, zou een mening niet verkondigd mogen worden omwille van redenen van afkomst. Maar zelfs als prins Filip een mening uitte die eigenlijk niet geuit had mogen worden, draagt Van Raak van Story een grote verantwoordelijkheid. En daar hoorde ik tot nu toe nog niemand over. Als eminent royalty-watcher had hij beter moeten weten, maar in plaats hiervan koos hij voor commerciële winst. Zijn repliek op voorhand al beantwoordend kan ik stellen dat het argument dat de prins de publicatie zelf gewild zou hebben, geen argument is, of hoogstens een fallacious one. Louis van Raak wéét op voorhand wat de gevolgen van de prins' uitspraken zullen zijn, en weet ook dat het wettelijk niet kan en mag dat de prins politieke meningen uit. Dat hij deze meningen toch een plaats geeft in zijn blad, is ofwel een uiting van domheid (en dat is Van Raak, zo hoop ik voor hem, niet) ofwel een commercieel sterke (maar ethisch twijfelbare) zet.

Tot hiertoe hebben de rationele argumenten het pleit gewonnen: het mag wettelijk niet, dus kàn het ook niet voordat de wet aangepast wordt. Maar nu de situatie is zoals ze is, kunnen we er ook garen bij spinnen. Emotionele factoren spelen ook een grote rol, en daar heeft Story wel een belangrijke functie in te vervullen. Omdat we mogen aannemen (met alle respect voor hen) dat er onder de Storylezers meer kiespotentieel is voor het VB dan bij de lezers van Humo of De Morgen, kan dit interview helpen in de strijd tegen het VB. In plaats van een rechtzaak aan te spannen tegen het Belang (een zaak die ten eerste véél te laat kwam, ten tweede eerder in het voordeel van het Belang zelf werkte en tenslotte ook ethisch discutabel was), moeten de kiezers bewust gemaakt worden voor de standpunten van alle partijen, zowel positief als negatief. En de kiezes van het Belang worden niet geïmponeerd door artikels in de Morgen, Humo of Knack, maar lezen in het algemeen het Laatste nieuws, Dag allemaal, en Story. Wie nu politiek correct het vingertje wil gaan wijzen naar mij om te stellen dat dit wel een grove veralgemening is, en ook niet waar, daag ik uit om deze stelling met behulp van onderzoek te weerleggen. De noodzaak tot een meer objectieve en eerlijkere journalistiek laat zich dus voelen. In plaats van telkens de pijnpunten van het politieke bestel uit te leggen (wat ook nodig is), en voornamelijk de misdaad- en andere negatieve onderwerpen in het nieuws te laten komen, mogen ook andere, meer positieve onderwerpen een grotere aandacht krijgen in de katernen.

Dit is geen pleidooi voor gedekte potjes die gesloten moeten blijven. Dit is geen aanzet tot goed-nieuwsshows. Het is wel een begin van een vraag naar een meer evenwichtige maatschappij, waar niet enkel de rationele, maar ook de irrationele (veelal emotioneel gestuurde) factoren hun plaats hebben en deze erkend zien. Er is niets rationeels aan een show als Geen Zorgen tot Paniek, of aan de show die Geena Lisa en Sergio de voorbije zomer op ons loslieten, maar zij helpen wel bij een verzoeting van de samenleving. En als er iets is dat dringend moet gebeuren, is het dat wel. Anders mogen we binnen enkele jaren ook hier in Vlaanderen gaan afrekenen met evoluties zoals die nu in Nederland de kop opsteken. Want ondanks onze andere mentaliteit zit dat er wél aan te komen.

schoonheidsverboden

2004-12-03T14:05:00.000+01:00

Een stuk tekst dat ik de lezers niet wil onthouden:

"Nooit zul je naar een schilderij van Andy Warhol of Frida Kahlo kijken of applaudisseren voor een politieke redevoering, nooit zul je toelaten dat er kloofjes komen in de huid van je ellebogen of knieën, of dat eelt je voetzolen verhardt.
Nooit zul je naar een compositie van Luigi Nono luisteren of naar een protestlied van Mercedes Sosa, nooit zul je kijken naar een film van Oliver Stone of rechtstreeks van de bladeren van een artisjok eten.
Nooit zul je je knieën met een rasp bewerken of je haren afknippen, nooit zul je mee-eters, cariës, bindvliesontsteking of (dat al helemaal niet) aambeien hebben.
Nooit zul je blootsvoets over asfalt, steen, grind, tegels, zeil, golfplaat, leisteen en metaal lopen of knielen op een oppervlak dat niet meegeeft als het kruim van chancays (voordat ze geroosterd zijn).
Nooit zullen in je vocabulaire woorden voorkomen als milieubewust, halfbloedje, gewetenskwestie, visualiseren, gouvernementeel, pitten, schillen of sociaal voelend.
Nooit zul je hamsters houden, gorgelen of een haarstukje op hebben, bridgen of een hoed, petje of knotje dragen.
Nooit zul je gassen ophopen, lelijke woorden zeggen of rock-'n-roll dansen.
Nooit zul je sterven.

uit: "De geheime notities van don Rigoberto"-Mario Vargas Llosa

Once upon a time....

2004-12-03T13:09:00.000+01:00

... was Maximiliaan Derawijde te lui om zijn eigen homepage (http://www.maximiliaanderawijde.tripod.com) op reguliere basis aan te passen: te veel gedoe met html-frames-layouts. Op blog hoop ik vaker mijn bijdragen te posten, zelfs kleine bedenkingen die anders door de prullenbak van mijn brein zouden opgeslokt worden. Wees zo vrij om op mijn opmerkingen en ideeën de nodige commentaren te formuleren, en dit zonder een executie te riskeren. Vrijheid van meningsuiting boven alles!

Het is trouwens mooi weer vandaag. Koud, maar mooi!